سلام من به تو یارصمیمی                منم همون هوادار قدیمی

سلام به تک پرستویی که در تک درخت قلبم عاشقانه سکنی گزید

ولی  این دفعه می خوام به شما هشدار بدم که عاشق نشین (البته اونایی که عاشق شدن که دیگه نمی تونن کاریش بکنن)

اگه عاشق کسی بشین بعد اون تنهاتون بزاره  اون وقته که...

یاران عاشق نشوید که ناتوانید..

تو این زمونه که به قول یکی از دوستان (زمونه ی ارزانی هاست)راحت ترین کار و حتی جالب ترین سرگرمی یه عده شده بازی با دل مردم

و چه راحت دلها می شکند...

و چه بی رحم هایی

که فقط شاد به آزار دل عشاق اند

و چه راحت دلها می شکند...  

     

راستی شرمنده که دیر آپ کردم چون یه روز که داشتم می رفتم محلشون که شاید بتونم ببینمش تصادف کردم دست چپم رو بسته بودم  واسه همین دیر آپ کردم

                            چون که جان و هستی ام به نام اوست

عقل گفت که دشوارتر از مردن چیست ؟

                   عشق فرمود فراق از همه دشوارتر است 

ببین روزگارو کسی که براش از جون مایه میذاشتم چطور منو آواره ی کوچه ی قلبش کرده درش رو هم یه قفلی زده که کلیدش از جنس بی وفاییه  که می دونم فقط دست خودشه و به هیچ کس دیگه هم نمیده

من که حاضر بودم از جونم براش بگذرم حالا حتی حاضر نیست جواب محبتامو با اخمهاشم بده  ولی..

ولی من منتظرش می مونم تا ...

تو را من چشم در راهم شبا هنگام ...

کرم یاد آوری یا نه

من از یادت نمی کاهم  /  من از یادت نمی کاهم

ولی بازم با همه ی بی وفاییش من دوباره ازش می خوام برگرده وگرنه ....

راستی فردا یه روزیه که من یه عمر آرزوی رسیدنش رو داشتم که شمع فوت کنه ولی شمع روشنه و منم پروانه ی دمسوزکه می سوزم و می سازم

 گل من روز میلادت مبارک

هدیه ی قابلی برات ندارم که بدم فقط یه چیزی دارم که اون همین الانم ماله تویه ولی بازم تقدیمت می کنم

دیدی دلم برات چقدر تنگ شده بود ولی تو رو خدا نذار بینمون یا حداقل بین قلبامون فاصله بیفته آخه قلبت داره از قلبم فاصله می گیره

اگه بازم بخوای بی وفا باشی شکایتتو می برم پیش خدا چون اون بلده چکار کنه ولی مشکل اینجاست که دلم نمی آد حتی از تو گله و شکایت کنم

خداوندا مگر من کوره آهنگرانم        که هر دم می زنی آتش به جانم

خداوندا مگر من کوره آهنگرانم         که هردم می زنی آتش به جانم

خداوندا مگر من کوره آهنگرانم     که هردم می زنی آتش به جانم

             شاید این بخت در این فصل خزان  ناز کنان برچینم

خزان آمد و گل با باد ها رفت     چه آسان می شود از یادها رفت

می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی 

                                  می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی 

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من  

                                 نامه های کهنه ام را مو به مو از برکنی

مرگ آن نیست که در قبر سیاه دفن شوم   

                                مرگ آن است که از خاطر تو با همه ی خاطره ها محو شوم

یکی بود یکی نبود          زیر این سقف کبود

          یه غریب آشنا             دل و جونم رو ربود

                   این جوری نگام نکن          گل یاس مهربون

                              اون غریبه خودتی          همیشه با من بمون

خدایا ...

خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن          ز غمهای دگر جز از غم عشقت رها کن 

 تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری          شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن

           تو هم گشتی رقیب من الهی خون شوی ای دل 

گفتند از دوست چه دیدی که چنین مسروری

           گفتم از دوست همین بس که ز ما یاد کند 

از فراق تو مرا صد آه است 

          از تو غافل نیستم ای دوست خدا آگاه است

ما که همسایه ی اشکیم ولی با دل تنگ

                  گر لبی خنده کند یاد شما می افتیم  

باز دلگیره شبم بی تو چه تنهایم هنوز 

                باز هم در عاشقی سرمست و شیدایم هنوز 

مژه بر هم نزن ای دوست که بادم ببرد

                 چون سبک تر شده ام از پر کاهی ز غمت

                                                                                                               نظر از خاطرتون نره

یا رب به خدایی خداییت          وان گه به کمال پادشاهیت

     کز عشق به غایتی رسانم          کو ماند اگر چه من نمانم 

     گرچه زشراب عشق مستم         عاشقتر ازاین کنم که هستم 

ازعمرمن آنچه هست برجای       بستان و به عمر لیلی افزای   

  به یاد لیلی و مجنون یک لحظه سکوت

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست          بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست 

     گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن          گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست 

          پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف          تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست 

     گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت          جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

          رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت           بگذار بسوزد دل  من  مسیله ای  نیست

                                                  ای کاش نگاه تو بر این سو نظری داشت

در این شبهای دلتنگی که غم با من هم آغوشه

                    به جز اندوه وتنهایی کسی با من نمی جوشه

     کسی حالم نمی پرسه کسی دردم نمیدونه

                         نه هم  در  آوایی  با  من  یک دل نمی خونه

          از  این  سر گشتگی  بیزارم   و   بیزار

                                  ولی راه فراری نیست از این دیوار                  

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم               از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

غمم این است که چون ماه تو انگشت نمایی          ور نه غم نیست که در عشق تو رسوای جهانم  

     گویند رفیقانم از عشق نمی پرهیزی؟         از عشق بپرهیزم پس با چه درآمیزم

          پروانه ی دمسازم می سوزم و می سازم         در بی خودی و مستی می افتم و می خیزم

     گر سر طلبی من سر در پای تو اندازم          ور زر طلبی من زر اندر قدمت ریزم

فردا که خلایق را از خاک بر انگیزند         بیچاره من مسکین از خاک تو برخیزم